Pomimo upadku imperium rzymskiego w V wieku n.e., łacina pozostała językiem urzędowym do roku 719 n.e., kiedy tereny Półwyspu Iberyjskiego zostały podbite przez Maurów (Arabów z Afryki Północnej). W owych czasach językiem obowiązującym stał się arabski oraz wywodzący się z niego dialekt mozarabski. Jednocześnie zaczęły pojawiać się zupełnie nowe języki, z których każdy miał swoje własne dialekty. Portugalski dał początek dialektom północno-zachodniemu, centralnemu oraz południowemu. Od hiszpańskiego pochodzą dialekty leoński i kastylijski w środkowej części półwyspu oraz aragoński na wschodzie i andaluzyjski na południu.
Gwara kastylijska zapożyczyła wiele słów z dialektu mozarabskiego, a współczesny język hiszpański posługuje się około czterema tysiącami słów o korzeniach arabskich. Należą do nich alcalde (burmistrz), alcohol (alkohol), alfombra (dywan) oraz almacen (magazyn). Co ciekawsze, słowa te mają dwa rodzajniki określone – arabski_al oraz hiszpański el, dla liczby pojedynczej, albo los lub las, dla liczby mnogiej. W ciągu kolejnych stuleci chrześcijanie stopniowo odzyskiwali władzę na półwyspie, a dialekt kastylijski rozprzestrzenił się z centrum na południe i wschód.