Właściwy język hiszpański ustalił się na bazie dialektu kastylijskiego w trzynastym wieku, kiedy król Alfons X po raz pierwszy zaczął stosować go w oficjalnych dokumentach i dekretach. W ówczesnej stolicy, Toledo, uczeni pisali swe dzieła w dialekcie kastylijskim oraz dokonywali przekładów z łaciny, greki i z języka arabskiego.
Momentem przełomowym dla rozwoju języka hiszpańskiego okazał się rok 1492, kiedy Ferdynand Aragoński i Izabela, królowa Kastylii, wypędzili Maurów z Półwyspu Iberyjskiego rozbijając definitywnie ich ostatnie przyczółki w Granadzie. Katoliccy władcy, Ferdynand i Izabela, uczynili kastylijski językiem urzędowym w swoim królestwie, a Antonio de Nebrija napisał dzieło zatytułowane Arte de la lengua castellana (pol. Tajniki języka kastylijskiego) – pierwszy zbiór zasad gramatycznych języka europejskiego. Obok kastylijskiego, który zyskał status języka oficjalnego, zachowały się również inne dialekty. Do najważniejszych należał dialekt andaluzyjski, którym posługiwała się ludność Sewilli i okolic, czyli regionu położonego na południu kraju. W XVI wieku zarówno dialekt kastylijski, jak i andaluzyjski zawędrowały, wraz z odkrywcami nowych lądów, do obu Ameryk oraz na Filipiny. Język kastylijski znalazł podatny grunt w stolicy Meksyku (miasto Meksyk), Potosi (Boliwia) oraz Limie (Peru), natomiast andaluzyjski zdominował obszar Argentyny oraz Amerykę Środkową, które leżały z dala od terenów administrowanych rzez władze Hiszpanii. W języku hiszpańskim w dalszym ciągu główną rolę odgrywają dialekty kastylijski i andaluzyjski. Różnią się one od siebie przede wszystkim sposobem wymawiania kombinacji liter “ce” , “za” raz “ze”. W dialekcie andaluzyjskim litery “c” “z” wymawia się jako “s”, podczas gdy mieszańcy posługujący się dialektem kastylijskim wymawiają je jako dźwięk przypominający angielskie “th” . Wprawdzie ludność zamieszkująca różne regiony Hiszpanii i różne kraje ma nieco inny zasób słownictwa, a ich wymowa nie jest jednolita, system gramatyczny oraz ogólne zasady językowe pozostają te same, co sprawia, że ludzie z całego świata posługujący się hiszpańskim nie mają większych problemów z porozumieniem się. Dialekt kastylijski uważany jest za najdoskonalszą formę języka hiszpańskiego.