W większości wyrazów akcent pada na przedostatnią sylabę, choć słowa, które kończą się spółgłoską inną niż “n” lub “s”, mają akcent na ostatniej sylabie. W innych przypadkach, lub gdy samogłoska wymawiana jest jako dyftong, akcent zaznacza się za pomocą specjalnego znaczka umieszczonego nad samogłoską, jako przykład można podać pajaro (ptak), z akcentem na pierwszej literze “a” oraz dia (dzień), gdzie “i” oraz “a” wymawiane są jako oddzielne dźwięki. Znaki zapytania oraz wykrzykniki pisane do góry nogami umieszczane są – obok standardowych na końcu zdania – również na początku: Dónde para el autobus? (Gdzie zatrzymuje się ten autobus?).

Większość zdań w języku hiszpańskim zbudowana jest na bazie schematu podmiot-orzeczenie-dopełnienie,jak w zdaniu Yo hablo espaniol (Mówię po hiszpańsku). Czasowniki mają formy koniugacyjne (zmieniają końcówki w zależności od czasu i osoby). W bezokoliczniku zwykle kończą się na -ar, -er lub -ir, na przykład hablar (mówić), comer (jeść) lub dormir (spać). Poszczególne czasy (przeszły, teraźniejszy i przyszły) oraz tryb przypuszczający mają końcówki, które dodaje się do rdzenia formy bezokolicznikowej. Końcówki te zwykle określają również, w której osobie znajduje się podmiot. W drugiej osobie liczby pojedynczej lub mnogiej w języku hiszpańskim występuje forma potoczna – tu w liczbie pojedynczej i vosotros w liczbie mnogiej – oraz wersja oficjalna – usted w liczbie pojedynczej i ustedes w liczbie mnogiej. Większość rzeczowników w rodzaju męskim kończy się samogłoską “o”, jak w wyrazie caballo (koń), rzeczowniki rodzaju żeńskiego przybierają końcówkę “a”, na przykład paloma (piórko). Rodzajniki i przymiotniki mają rodzaj i liczbę zgodne z rzeczownikiem, który opisują. Na przykład czarny koń po hiszpańsku brzmi el caballo negra, a białe piórka – las palomas blancas.